Solemika | Architektura & Azulejos (vol.4)
16295
single,single-post,postid-16295,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,paspartu_enabled,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.3,vc_responsive
 

Architektura & Azulejos (vol.4)

01 Mar Architektura & Azulejos (vol.4)

Kryzys w Europie na początku XIX wieku zablokował rozwój budowlany w Portugalii, ograniczyło to również stosowanie w architekturze płytek ceramicznych.

Inaczej sytuacja wyglądała w Brazylii, gdzie rosła liczba przybywających osadników i budowano coraz więcej. To z mocą latynoskiej fantazji, zaowocowało popularyzacją ceramicznych dekoracji w krajobrazie miejskim.

DSC_0029  DSC_0023  DSC_0015

Nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że strefa klimatu tropikalnego miała zupełnie inne niż w Europie tradycje budowlane. Ich zadaniem było chronić budynki przed nadmiernym nasłonecznieniem i dbać o odpowiednią wentylację, z uwagi na dużą wilgotność w powietrzu – zacieniać ściany i wietrzyć wnętrza.

Tymczasem Azulejos  było nowinką przybyłą zza oceanu, przeznaczoną raczej do dekorowania wnętrz.

Trochę wbrew logice natomiast z pełnią własnego uroku, portugalskie kafelki zwiodły na pokuszenie architekturę nowego kontynentu.

 

 

 

 

 

 

 

 

Złoto, cukier… azulejos.

 

W pierwszych dekadach XIX wieku, dzięki surowcom takim jak złoto i cukier wzrosła zamożność osadników w Brazylii. Również azulejos stało się w posiadaniu nowej warstwy społecznej.  A jak wiemy apetyt rośnie… od małych dekorów, azulejos zaczęło szerzyć się na pełnych, dużych płaszczyznach, dając obraz nieposkromionej brazylijskiej wyobraźni.

W tym właśnie czasie w Brazylii dokonał się bardzo istotny przewrót dla tradycji europejskiej! Azulejos ze ścian wnętrz wyszło na zewnątrz i zaczęło służyć za dekoracje całych fasad domów.

 

2 poł. XIX

Azulejos jako materiał do wyrażania swojego bogactwa wrócił jako nowa moda na stary kontynent. W Portugalii rozpoczęto stosowanie płytek jako pełnej okładziny na zewnątrz elewacji. Bardziej kolorowe, powstałe w nowych technologiach, najpierw opanowały północ kraju -Beira Litoral. Skąd szybko przywędrowały do Lizbony, gdzie królowały od lat 50tych. W centrum miasta azulejos przybrały elewacje wielu budynków, wybudowanych wiek wcześniej podczas wielkiej odbudowy M. de Pombal. Płytki ery przemysłowej ewoluwały w parametrach, grubości i sposobie wykończenia.  Wprowadzona różnorodność kolorystyczna, może i przytłoczyła trochę założenia urbanistyczne i jednorodną strukturę zabudowy, natomiast na pewno dodała dużo fantazji i radości! Tego co do dziś identyfikuje serce słonecznej stolicy.

 

6. Rua Trinidade, 28-34 Lisboa (XIX w.)

 

Fotografie : Solemika (Lizbona) & Mayara Poleski Sartor (Brasil)

No Comments

Post A Comment